Whale-o-mania

Walvissen ... de grote droom van Nathalie is al lang om ze eens in het echt te zien. En we boffen want de australische oostkust blijkt een ware snelweg te zijn voor migrerende bultruggen op hun jaarlijkse vakantietocht van Antarctica naar de tropen waar de kleintjes geboren worden. Eén van de eerste uitstappen die al van bij het begin vaststond was dan ook een whale watching tour.

De eerste mogelijkheid hadden we in Eden aan de Sapphire Coast op de grens van New South Wales en Victoria. Dankzij vrienden hadden we een gratis weekendverblijf weten te versieren in een hutje op drie stappen van het strand. De eerste dag hebben we de walvisboot ruim gemist want die vertrok al om 7u 's morgens (veel te vroeg voor ons tijdens het weekend). In de plaats daarvan hebben we de hele dag rondgereden en gewandeld in het Ben Boyd National Park en er oa de Pinnacles rotsformatie, Disaster Bay, Bittangabee Bay en Saltwater Creek bezocht. Zondag waren we beter voorbereid en stonden we al vroeg te wachten op de pier. Helaas ook deze keer geen whale watching ten gevolge van een storm die later zou opsteken.

De week erop wel meer geluk. Het verlengd weekend hadden we eigenlijk speciaal uitgekozen voor een trip naar Hervey bay, het centrum voor walvisspotters. Dat we in Queensland zaten hebben we onmiddellijk gevoeld. Vochtige tropische hitte, 27 graden met de lente pas begonnen en in geen tijd bruin met factor 30. Je mag er niet aan denken wat dat in de zomer moet zijn. Eenmaal het vliegtuig uit was het onmiddellijk de boot op voor walvissen en we hebben er gezien! Ik moet zeggen dat ikzelf eerst sceptisch was maar het doet wat om veertigtonners sierlijk en bijna volledig uit het water te zien springen of met staart en vinnen te zien slaan. Hoewel, zelf heb ik er minder met mijn eigen ogen van kunnen genieten want ik mocht geen seconde ophouden met fotograferen van Nathalie. Het resultaat zijn des te meer foto's om na te genieten. Een indrukwekkend spektakel en geen mens die weet waarom ze het doen.

x

Lake Birrabeen - Fraser island

De volgende twee dagen hebben we Fraser Island binnenstebuiten gekeerd. Dit grootste zandeiland ter wereld dat vlak voor de kust van Hervey Bay ligt heeft een uniek ecosysteem en is beschermd als World Heritage Site. Soms is het eigenlijk moeilijk te geloven dat alles op los zand rust wanneer je er doorrijdt: beboste heuvels, prachtig regenwoud doorspekt met zoetwateroases en kreken maar af en toe ook plaatsen zonder vegetatie, enorme migrerende zandduinen en meer dan 120 km strand dat dienst doet als tweevaksbaan voor alle 4x4's. Hoewel enorm verleidelijk om te snorkelen (zeeschildpadden, doejongs, dolfijnen) is Pacific er absoluut een 'no go' door een combinatie van gevaarlijke stromingen, haaien en kwallen. En de wilde dingo's, daarvan er wordt beweerd dat ze van de zuiverste soort zijn in Australië aangezien er geen honden op het eiland voorkomen. Aan jullie om dat op te maken uit de foto.

x

The Pinnacles - Ben Boyd National Park

x

x

Mine?

x

Saltwater Creek - Ben Boyd National Park

x

Disaster Bay, notorious for its many shipwrecks

x

x

Sunset in Twofold Bay - Eden

x

Whale ballet

x

That's all folks!

x

Platypus Bay - Fraser island

x

Indian Head rock - Fraser Island

x

SS Maheno, rusting away ...

x

Rainforest on sand - Fraser island

x

Dingo on patrol

Folie des baleines

Grace a des amis, nous recevons un logement gratuit pour un week-end sur la Sapphire Coast, à Eden dans un cottage tout équipé et a deux pas de la plage. Eden était une ville baleinière importante de la East Coast. Elle est connue du fait de la collaboration des hommes et des orques (les orques attiraient les baleines dans la baie (Twofold Bay) ou les hommes les attendaient et en récompense les orques recevaient la langue et les lèvres des baleines tuées). De nos jours, Eden est réputé pour le whale watching en raison de la migration des baleines qui passent par la Sapphire Coast au printemps.

Le premier jour nous en profitons pour visiter Ben Boyd National Park et ses célèbres Pinnacles, puis Disaster Bay (qui tient son nom au nombreux bateaux échoués sur cette baie), Bittangabee Bay et Saltwater Creek. Le soir sur la plage, nous profitons de la luminosité naturelle pour voir voie lactée et constellations. Nous essayons par la meme occasion de faire du whale watching (lever 6h00 du mat le dimanche) mais un tempête en mer nous en empêche! J’attends donc avec impatience le week-end suivant...

Le week-end suivant, nous profitons d’un long week-end (Labour Day) pour partir à Hervey Bay et Fraser Island. Une fois n’est pas coutume, nous avons tout planifié pour ne pas perdre de temps dans les 4 jours qui suivent. C’est le début du printemps mais le Queensland affiche un 30°C, humide et tropical.

A peine le temps de déposer nos affaires au YHA que nous partons pour la marina afin de prendre le bateau pour un whale watching d’une demi-journée. Le bateau nous emmène en pleine mer et tout le monde scrute l’horizon afin d’apercevoir un jet d’eau. Et tout d’un coup un énorme geyser au loin trahit la présence des baleines (plus exactement des mégaptères 12-15 metres et une quarantaine de tonnes). Le bateau fonce dans cette direction et les voila! Plusieurs petits avec leurs mères qui viennent se reposer dans les eaux chaudes du Queensland entre juillet et novembre avant de repartir pour l’ Antartique. Et que le show commence... Pirouettes, flap, spy-hopping, ... Elles sautent, parfois complètement hors de l’eau, pleines d’élégance et de grâce. C’est impressionnant, surprenant, magnifique. Tout le monde pousse des aahh, oohh. Même Thomas (qui était plutôt sceptique au départ) est enchanté et impressionné. Par contre, il a surtout vu les baleines à travers l’objectif de l’appareil.

Le lendemain, départ pour Fraser island. Première partie du voyage en bateau (50minutes). Les eaux entre Hervey Bay et Fraser island sont tres peu profondes et l’eau est si claire que l’on a vu dugong, dauphins, requins et une énorme tortue de mer. Arrivé à Fraser island, le trajet s’effectue en bus tout terrain avec un petit groupe (en tout une dizaine de personnes plus le guide). Nous avons pris un safari tour de 2 jours et nous ne sommes pas déçus. Le guide est très bien et nous explique pas mal de choses que nous n’aurions pas remarqué.

Fraser island est la plus grande ile de sable du monde et est classée au Patrimoine Mondial de l’Unesco. La forêt tropicale de l'île est aussi la seule au monde à pousser sur le sable. On y trouve des palmiers et des fougères préhistoriques. De plus, Fraser island compte plus d’une quarantaine de lacs d’eau douce (en effet, impossible de se baigner dans la mer à cause des forts courants, des requins et des méduses). Et enfin l’attraction de Fraser, les dingos considérés comme les derniers dingos de race pure d'Australie. Le soir nous avons dormi dans des camps permanents, entourés de bruits bizarres d'animaux nocturnes.

Goodbye in Sydney

Na een grote week samen in het centrum van Australië hebben we voorlopig afscheid genomen van elkaar. Ik moest terug naar Canberra, te weinig vakantie, ook hier geldt datzelfde probleem. Mijn ouders zijn doorgevlogen naar Melbourne om de stad en de zuidkust langsheen de Great Ocean Road te gaan verkennen. Daarna stond een grote week Tasmanië op hun agenda vooraleer terug te keren naar het vertrouwde Canberra.

The three sisters looking out over the Jamison Valley

x

De laatste week hebben we met ons vieren rondgereden tussen Canberra, de oostkust en de Blue Mountains ten oosten van Sydney. De Blue Mountains waren eigenlijk een weerzien voor Nathalie en mij aangezien we er in mei al een weekendje samen met een paar vrienden hadden doorgebracht. Na anderhalve dag rondwandelen temidden van een aaneenschakeling van canyons, afgronden, panorama's, watervallen en eindeloos Eucalyptus-regenwoud (blauw door de nevel die de bomen afgeven) zijn we uiteindelijk afgezakt naar Sydney voor de laatste sightseeing en het onvermijdelijke afscheid in de luchthaven. De busreis terug leek plots dubbel zo lang dan normaal ...

x

Sydney Cove flanked by the Opera House and Harbour Bridge

Verder is hier in het land van OZ de lente ondertussen begonnen. Omgekeerde seizoenen, dat blijft nog altijd raar, zeker met een bakkende kerstmis van meer dan 35° in het verschiet. Het laatste nieuwtje: we hebben ondertussen een auto aangeschaft. Helaas komt die wel met linkse versnelling en alles aan het stuur zit gewoon averechts. Ik heb al meermaals de versnelling in de rechterdeur gezocht en de ruitenwissers omgewisseld met de richtingaanwijzers. Rechts spookrijden is me gelukkig nog niet overkomen. Nu nog een grote kangoeroe-grille er vanvoor oplassen zoals velen hier, een tent aanschaffen en hop de outback in. Australie is opeens een beetje kleiner geworden.

x

Between the kangaroos on Pebbly Beach

Cookies Beach - Durras

Hitchcock - The Birds

Misty Blue Mountains

The three sisters in the last sunlight

Art Deco in Sydney's Central Business District

Goodbye in Sydney (French)

Après une semaine dans le Red Centre, Thomas et ses parents ont pris 2 chemins opposés: Thomas pour retourner travailler à Canberra et ses parents pour continuer leur voyage (une semaine Melbourne et la Great Ocean Road et une autre semaine Tasmanie), seuls, en amoureux!

x

La dernière semaine, Guido et Lieve ont continué leur visite de Canberra puis ensemble nous sommes partis visiter la South Coast a 2h de route de Canberra. Au programme Durras, magnifique plage sauvage (on y a vu un groupe de dauphins venus se nourrir), Pebbly Beach avec ses kangourous sur la plage et des perroquets sur la tete et enfin Jervis Bay connue pour ses plages de sable blanc. Le lendemain nous avons continué notre route vers Katoomba et les Blue Mountains (deuxième visite dans notre cas puisque nous l’avions deja fait avec des amis). Le nom de ces montagnes trouve son origine du reflet bleu renvoyé par les montagnes, généré par les essences volatiles des forêts d'eucalyptus. La visite des Blue Mountains comprend celle des 3 Sisters et des trekkings au cœur de ces montagnes. Les paysages y sont magnifiques et les promenades nous font découvrir chutes d’eau, canyons, végétation(rainforest), couleur bleuté des montagnes…

Petite anecdote : c’est au cœur du Parc National Wollemi (qui appartient aux Blue Mountains) qu’en 1994, on a découvert le pin Wollemi totalement inconnu a l’époque. Il n’existe qu’une quarantaine d’individus dont l’origine remonte à 200 millions d’années. Le pin Wollemi est réintroduit dans le monde entier depuis avril 2006 afin de le sauvegarder de la disparition dans son habitat naturel. Tous les jardins botaniques d’Australie (et maintenant du monde entier) accueillent cet arbre et on ne peut pas passer à cote puisque c’est le seul arbre qui est dans une cage.

Par la suite nous sommes partis pour Sydney avec visite de la ville (et de nouvelles photos car Sydney est vraiment photogénique) avant de se dire au revoir a l’aéroport. Le bus du retour a Canberra n’a jamais semblé si long.

Le printemps approche (eh oui l’hivers ne dure pas très longtemps) et les arbres commencent a fleurir, les magpies défendent leur nids en attaquant les gens a vélo et les canards en nous poursuivant avec le bec ouvert si l’on passe trop près de leur petits. Et grande nouvelle, nous avons enfin acheté une voiture.

In het hart van the Red Centre

Er zijn ondertussen al een pak maanden gepasseerd en de foto's verminderen er ook niet op. De voorbije maanden waren nogal aan de drukke kant met onder andere het bezoek van mijn ouders. Ze zijn intussen terug en wel in België en uiteindelijk ook met alle bagage (terugvlucht via London vlak in de periode van de vloeibare explosieven-gekte, niet slecht gemikt).

x

Hun bezoek heeft veel deugd gedaan. We hebben onvermoeibaar bijgepraat de eerste dagen, dat was blijkbaar nodig na meer dan een half jaar elkaar niet te hebben gezien. Na een paar dagen Canberra om te bekomen van 8 uren jetlag zijn we dan de eerste week samen gaan rondtoeren in het centrum van het land.

x

Het uitgestrekte gebied rond Alice Springs is een totaal ander Australië: helrode woestijn met zand dat overal tussen kruipt, eeuwenlange verwering en verbrokkeling, de meest taaie planten overlevend in de droogte maar ook veel plaatsen doordrengd van de eeuwenoude Aboriginal cultuur. Op het 6-daagse programma stonden onder andere de East en West MacDonnell Ranges, de Palm Valley oase, de majestueuze Kings Canyon en als absolute hoogtepunten Ayers Rock (tegenwoordig herdoopt als Uluru) en Kata Tjuta (the Olgas) met hun bizarre bijna buitenaardse structuren en steeds veranderende kleuren. Helaas was het de hele tijd bewolkt boven Uluru dus geen postkaartfoto's in volle rode avondzon. Volgend jaar hopelijk meer geluk wanneer Nathalie dezelfde trip met haar moeder gaat doen. Dat alles aangevuld met een kampeerervaring in de vrije outback-natuur: slapen in swags (veredelde Australische slaapzak) onder de blote sterrenhemel rond een groot kampvuur om loslopend kameelwild en huilende dingos op afstand te houden, uniek!

x

Trephina gorge - East McDonald ranges

Aboriginal caterpillar at Emily Gap - East MacDonnell Ranges

Redbank Gorge - West McDonald ranges

Lonely tree at Palm Valley

Awing on the edge of Kings Canyon

One of the many faces of Kata Tjuta

Valley of the Winds - Kata Tjuta

Sunset on Kata Tjuta

Uluru, the world's largest monolith

Collecting wood for the campfire, a daily routine

Outback sunrise